جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨ - ز - لزوم استقامت در كلام خواجه

١١- هم گلستانِ خيالم ز تو پرنقش و نگار

هم مشامِ دلم از زلف سَمَن ساىِ تو خوش‌

پيش چشمِ تو بميرم كه بدان بيمارى‌

مى‌كند درد مرا از رُخ زيباى تو خوش‌[١]

١٢- سحرم هاتفِ ميخانه به دولت خواهى‌

گفت: باز آى، كه ديرينه اين درگاهى‌

همچو جَمْ جرعه مى كشِ كه ز سرِّملكوت‌

پرتو جامِ جهان بين، دهدت آگاهى‌

اگرت سلطنت فقر ببخشنداى دل!

كمترين مُلكِ تو از ماه بود تا ماهى‌[٢]

١- تو عمر خواه وصبورى، كه چرخِ شعبده باز

هزار بازى از اين طرفه تر برانگيزد

بر آستانه تسليم سر بِنِهْ حافظ!

كه گر ستيزه كنى، روزگار بستيزد[٣]

٢- جانا! كدام سنگدلِ بى‌كفايت است‌

كو پيش زخمِ تيغِ تو جان را سپر نكرد

شوخى نگر، كه مرغ دلِ بال و پر كباب‌

سوداى خام عاشقى از سر بدر نكرد[٤]

٣- هرگزم مهرِ تو از لوحِ دل و جان نرود

هرگز از ياد من آن سروِ خرامان نرود

آنچنان مهرِ توام در دل و جان جاى گرفت‌

كه گَرَم سر برود، مهرِ تو از جان نرود

از دماغ منِ سرگشته، خيالِ رُخ دوست‌

به جفاى فلك و غصّه دوران نرود

آنچه از بارِ غمت بر دل مسكينِ من است‌

برود دل ز من و از دلِ من آن نرود

در ازل بست دلم با سرِ زلفت پيوند

تا ابد سر نكشد، و ز سر پيمان نرود[٥]

٤- اى دل! اندر بند زلفش از پريشانى منال‌

مرغِ زيرك چون به دام افتد، تحمّل بايدش‌