جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٩ - غزل ٥٨٧ مخمور جام عشقم، ساقى! بده شرابى

مخمورِ جامِ عشقم، ساقى! بده شرابى‌

پر كن قَدَح كه بى‌مِىْ، مجلس ندارد آبى‌

كارم ز دورِ چرخ به سامان نمى رسد

خون شد دلم ز درد و به درمان نمى رسد

چون خاك راه پست شدم همچو باد و باز

تا آبرو نمى رودم نان نمى رسد

در آرزوت گشته دلم زار و ناتوان‌

آوخ! كه آرزوىِ من آسان نمى رسد

تا صدهزار خار نمى رويد از زمين‌

از گُلبنى گُلى به گلستان نمى رسد[١]

درآ كه در دل خسته توان درآيد باز

بيا كه بر تن مرده روان گرايد باز

بيا كه فرقت تو چشم من چنان بربست‌

كه فتح باب وصالت مگر گشايد باز

به پيش آينه دل هرآنچه مى دارم‌

بجز خيال جمالت نمى نمايد باز[٢]