جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٠ - غزل ٥٨٣ عمر بگذشت به بىحاصلى و بوالهوسى

همايى چون تو عاليقدر و مِهْرِ استخوان تا كى؟

دريغ آن سايه دولت؟ كه بر نااهل افكندى‌

در اين بازار اگر سود است با درويش خرسند است‌

خدايا! مُنْعَمَم گردان به درويشىّ و خرسندى‌[١]

خدا از آن خرقه بيزار است صد بار

كه صد بُت باشدش در آستينى‌

درونها تيره شد باشد كه از غيب‌

چراغى بركُند خلوت نشينى‌[٢]

تا چو مَجْمَر نَفَسى دامنِ جانان گيرم‌

دل بر آتش بنهادم ز پىِ خوش نَفَسى‌

گفتم: غم تو دارم، گفتا: غمت سرآيد

گفتم: كه ماه من شو، گفتا: اگر برآيد

گفتم: كه نوش لعلت، ما را به آرزو كُشت‌

گفتا: تو بندگى كن كو بنده پرور آيد

گفتم: دل رحيمت كى عزم صلح دارد؟

گفتا: بكش جفا را تا وقت آن درآيد

گفتم: زمان عشرت ديدى كه چون سرآمد

گفتا: خموش حافظ! كاين غصّه هم سرآيد[٣]

بال بگشا و صفير از شجرِ طوبى‌ زن‌

حيف باشد چو تو مرغى كه اسيرِ قفسى!