جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥١٥

] مى‌نويسند.) چه معنا دارد.

و ممكن است بخواهد بگويد: چنانچه محبوب مرا به ديدارش نايل سازد خواهم توانست پرده از كلام الهى «ن، وَ الْقَلَمِ وَ ما يَسْطُرُونَ» برادرم. در جايى مى گويد:

آرى، در طريق سير معنوى، دوستان همنَفَس و هم فكر به يكديگر نيرو مى دهند، و هر كدام مذكِّرِ ديگرى مى باشند، و محافظ از غفلت، و نمى گذارند شعله‌هاى عشق در وجودشان خاموش گردد؛ كه:

٣١٤٥

«الْمُؤْمِنُ مِرآةُ الْمُؤْمِنِ.»

[٢]: (مؤمن، آينه مؤمن است.) خواجه هم مى خواهد بگويد: اى دوستان هم مرام! قدر هم بدانيد و از يكديگر نيرو بگيريد و جدا نشويد، كه در وادى هجران به سبب افتادن در غفلت خواهيد ماند «كه حكم اندازِ هجران در كمين است» مراد از «حكم انداز هجران» همان توجّه به عالم بشريّت و لهو و لعب دنيا و تبعيّت از هواها و شيطان است كه در كمين سالكند و با مختصر غفلتى از صراط مستقيم عبوديّت دورش مى كنند؛ كه:

«إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ»[٣]: (همانا زندگانى دنيا، بازى و سرگرمى اى بيش نيست.) و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٠، ص ٢٣٣.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢٧٠، روايت ٩.

[٣] - محمّد٦: ٣٦.