جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٥ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

دلِ بيمار شد از دست، رفيقان! مددى‌

تا طبيبش به سر آريم و دوايى بكنيم‌

خشك شد بيخِ طَرَب، راهِ خرابات كجاست؟

تا در آن آب و هوا، نشو و نمايى بكنيم‌[١]

دردِ مرا طبيب نداند دوا، كه من‌

بى دوست خسته خاطر و با دوست خوشترم‌

گفتى: بيار رَخْتِ اقامت، به كوى ما

من خود به جان تو كه از اين كوى نگذرم‌[٢]

قياس كردم تدبيرِ عقل در رَهِ عشق‌

چو شبنمى است كه در بحر مى كشد رقمى‌

در نظرْ بازىِ ما، بى خبران حيرانند

من چنينم كه نمودم، دگر ايشان دانند

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولى‌

عشق داند كه در اين دايره سرگردانند

وصفِ رخساره خورشيد ز خفّاش مپرس‌

كه در اين آينه صاحبْ نظران حيرانند

گر به نُزهتگهِ ارواح بَرَد بُوى تو، باد

عقل و جان، گوهر هستى به نثار افشانند[٣]

بيا كه وقت شناسان دو كَوْن بفروشند

به يك پيالهِ مِى صاف و صُحبتِ صَنَمى‌