جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٦ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

كمالات نفسانى و انسانى هستى، بايد چشم از دو عالم بپوشى و مراتب و ذاكر او بوده، و جزوى را نخواهى، تا از شراب زلال ديدار و انسش بهره‌مند گردى؛ كه:

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟ وَمَنْ [ذَا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟!»

[١]: (معبودا! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو را خواست؟! و كيست كه با مقام قرب تو انس گرفت و از تو روى گردان شد؟).

بخواهد با اين بيان بگويد:

٣٧٩٢

«إلهى! إنَّ مَنِ انْتَهَجَ بِكَ لَمُسْتَنيرٌ، وَإنَّ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ لَمُسْتَجيرٌ، وَقَدْ لُذْتُ بِكَ يا إلهى! [سَيِّدى!] فَلا تُخَيِّبْ ظَنّى مِنْ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْنى عَنْ رَأْفَتِكَ.

إلهى! أقِمْنى فى أهْلِ وِلايَتِكَ مَقامَ مَنْ رَجَا الزِّيادَةَ مِنْ مَحَبَّتِكَ. إلهى! وَألْهِمْنى وَلَهاً بِذِكْرِكَ إلى‌ ذِكْرِكَ، وَ [اجْعَلْ‌] هِمَّتى فى رَوْحِ نَجاحِ أسْمآئِكَ وَمَحَلِّ قُدْسِكَ.»

[٢]: (معبودا! هر كه به تو راه يافت، روشن شد، و هركس به تو پناه آورد، پناه داده شد. بار الها! [سرور من!] پس گمان نيكم از رحمتت را نوميد مگردان، و از رأفت و مهربانى‌ات مپوشان. معبودا! مرا در ميان اهل ولايت و محبّتت در جايگاه و مقام كسانى كه همواره اميد فزونى محبّتت را دارند، قرار ده. بار الها! و سرگشتگى به يادت به سوى ذكر و ياد خويش را الهامم فرما، و همّتم را در [معرضِ‌] نسيم [يا: رحمتِ‌] كاميابى به اسماء، و جايگاه پاك و مقدّس [مقام ذات‌] خويش قرار ده.- بگويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٥، ص ٣٧٧.