جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٤ - غزل ٥٨٦ كه برد به نزد شاهان، زمن گدا پيامى؟

دوست! براى صيد ديدارت دام عبوديّت و خاكسارى و فقر و مسكنت را افكنده‌ايم، عنايتى فرما و بيا و قلب تيره ما را با نگاهى برافروخته گردان تا باز قابليّت مشاهده جمالت را بيابيم كه:

٣٩٣٣

«إلهى! هَبْ لى قَلْباً يُدْنيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ، وَلساناً يُرْفَعُ [يَرْفَعُهُ‌] إلَيْكَ صِدْقُهُ، وَنَظَراً يُقرِّبُهُ مِنْكَ حَقُّهُ.»

[١]: (معبودا قلبى به من عطا فرما كه شوقش آن را به تو نزديك گرداند، و زبانى [عطايم فرما] كه صدق و راستگويى‌اش به سوى تو بالا آورده شود [يا: صدق و راستگويى‌اش آن را در نزد تو بالا آورد.]؛ و نظر و چشمى [عنايتى فرما] كه واقع [نگرى‌] اش آن را به تو نزديك نمايد.- به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! شكايت از هركس داشته باشم به تو مى گويم. نمى‌دانم شكايتت را به كه برم؟ زيرا با نگاهى و بوسه اى حيات تازه اى به من بخشيدى. افسوس! كه آن را دوامى نبود و به هجرانم مبتلا ساختى. در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.