جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٦ - غزل ٥٦٩ صوفى! بيا كه شد قدح لاله پر ز مى

صوفى! بيا كه شد قَدَحِ لاله پُر ز مِىْ‌

طامات تا به چند و خرافات تا به كى؟

بگذر ز كبر و ناز كه ديده است روزگار

چينِ قباىِ قيصر و طَرْفِ كلاهِ كِىْ‌

هشيار شو كه مرغ سحر گشت مست، هان!

بيدار شو كه خوابِ عدم در پى است هِىْ!

خوش نازكانه مى چمى اى شاخِ نوبهار!

كآشفتگى مبادت از آشوبِ بادِ دِىْ!

بر مِهْرِ چرخ و عشوه او، اعتماد نيست‌

اى واى بر كسى كه شد ايمن ز مكرِ وى!

فردا شرابِ كوثر و حور از براى ماست‌

و امروز نيز دلبرِ مَهْ روى و جامِ مِىْ‌

بادِ صبا ز عهدِ صبى‌ ياد مى دهد

جانْ دارويى كه غم ببرد در دِهْ اى بُنَىْ!

حشمت ببين و سلطنتِ گُل كه گستريد

فرّاشِ باد، هر وَرَقى را به زيرِ پى‌

در دِهْ به ياد حاتَمِ طِىْ جامِ يك منى‌

تا نامه سياهِ بخيلان كنيم طِىْ‌

ز آن مِىْ كه داد رنگِ طبيعى به ارغوان‌

بيرون فكند لطفِ مزاج از رُخَش به خوى‌

بشنو كه مطربانِ چمن راست كرده‌اند

آهنگِ چنگ و بربط و طنبور و ناى و نى‌

مسند به باغ بَرْ كه به خدمت چو بندگان‌

استاده است سَرْو و كمر بسته است نِىْ‌

اشياءِ روزگار به مِىْ ساز در گِرُو

كز مرد راه، باز نمانده است هيچ شى‌

حافظ! حديثِ سِحْرِ فريبِ خوشت رسيد

تا حدّ چين و شام و به اقصاىِ روم و رِىْ‌