جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٢ - غزل ٥٨٤ كتبت قصة شوقى ومدمعى باكى

عَلىُّ!- لَمْ يُعْرَفِ المُؤْمِنُونَ بَعْدى، وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً مِنَ الضّلالِ، وَنُوراً مِنَ العَمى‌، وَحَبْلَ اللَّهِ المَتينَ وَصِراطَهُ المُسْتَقيمَ.»

[١]: (واى علىّ! اگر تو نبودى، بعد از من مؤمنان شناخته نمى شدند. و وى [علىّ ٧‌] بعد از او [رسول اكرم ٦‌] به جاى گمراهى، هدايت، و به جاى كورى و نابينايى، نور و روشنايى، و ريسمان محكم خداوند، و راه راست و صراط مستقيم بود.)- چون تو جمالى هميشه در طراوت و تازگى و نيكويى نديده‌ام. با اين بيان مى‌خواهد اظهار اشتياق به او نموده و بگويد:

لذا مى گويد:

محبوبا! چگونه توصيفت به حسن در ذات نمايم، نه تنها ذاتت را به حُسن نمى توان شناخت كه صفاتت هم درخور شناخت و ادراك نمى باشد. در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: تو را به تو مى توان شناخت؛ كه:

«يا مَنْ دَلَّ عَلى‌ ذاتِهِ بِذاتِهِ!»

[٤]: (خدا را، به خدا بشناسيد.).

[١] - اقبال الاعمال، ص ٢٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧، ص ٧٦.

[٤] - اصول كافى، ج ١، ص ٨٥، از روايت ١.