جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨٤ - غزل ٥٩٩ يا مبسما يحاكى درجا من اللالى

مِىْ ده كه گرچه گشتم، نامهْ سياهِ عالم‌

نوميد كى توان بود، از لطفِ لايزالى؟

گر من از سرزنشِ مدّعيان انديشم‌

شيوه رندى و مستى نرود از پيشم‌

بر جَبينْ نقش كن از خونِ دل من، خالى‌

تا بدانند كه قربانِ تو كافِر كيشم‌[١]

كه بَرَد به نزد شاهان زِ من گدا پيامى؟

كه به كوى مِىْ فروشان دوهزار جم به جامى‌

اگر اين شراب خام است، اگر آن حريف پخته‌

به هزار بار بهتر، ز هزار پخته خامى‌

عجب از وفاى جانان كه تفقّدى نفرمود

نه به نامه و پيامى نه به پرسش و سلامى‌[٢]

ساقى! بيار جامى، وز خلوتم برون كن‌

تا دربدر بگردم، قلّاش ولاابالى‌

ساقيا! مايه شباب بيار

يك دو ساغر، شرابِ ناب بيار

داروى دردِ عشق، يعنى مِىْ‌

كوست درمان شيخ و شاب بيار