جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٢ - غزل ٥٩٤ هزار جهد بكردم كه يار من باشى

تو مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى شناسم؛ چگونه به غير تو اميدوار باشم، و حال آنكه تمام خير و خوبى به دست [با كفايت‌] توست؟!)

دلدارا! هزار جهد نمودم، چون بندگان خاصّت كه در چمنزار مظاهرت مشاهده‌ات مى نمايند، و با تو انس مى گيرند و تو ايشان را از طريق آنان به ديدارت نايل مى سازى، مرا هم مورد عنايت خويش قرار دهى و ديده دلم به مشاهده جمالت روشن گردد، و مى گفتم:

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنِ اصْطَفَيْتَهُ لِقُرْبِكَ وَوِلايَتِكَ، ... وَهَيَّمْتَهُ [هَيمَّتَ قَلْبَهُ‌] لإرادَتِكَ، وَاجْتَبَيْتَهُ لِمُشاهَدَتِكَ، وَأخْلَيْتَ وَجْهَهُ لَكَ، وَفَرَّغْتَ فُؤآدَهُ لِحُبِّكَ.»

[١]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه براى نزديكى و دوستى‌ات برگزيده‌اى ... و ايشان [و يا دلشان‌] را تشنه خواست خويش ساخته، و براى مشاهده و ديدارت [از ميان ديگران‌] برگزيده، و روى و تمام وجودشان را براى خود [از غير] خالى، و دلشان را براى دوستى‌ات آسوده ساخته‌اى.)؛ ولى چه مى توان كرد كه:

عزيزا! آرزويم آن بود كه نه تنها نگار من باشى، بلكه همواره‌ام در تاريكى‌هاى شب، و يا ظلمت عالم طبيعت چراغ راه و انيس خاطر و ديده و روشنىْ بخشِ دل اميدوارم باشى؛ امّا اين آرزويى بيش نبود. در جايى مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٨، ص ٢٣٩.