جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٦ - غزل ٥٥٥ چون در جهان خوبى، امروز كامكارى

چون در جهانِ خوبى، امروز كامكارى‌

شايد كه عاشقان را، كامى ز لب برآرى‌

با عاشقانِ بى‌دل، تا چند ناز و عشوه؟

بر بى‌دلانِ مسكين، تا كِىْ جفا و خوارى؟

تا چند، همچو چشمت، در عين ناتوانى؟

تا چند همچو زلفت، در تاب و بى‌قرارى؟

جورى كه از تو ديدم، دردى كه از تو بُردم‌

گر شمّه اى بدانى، دانم كه رحمت آرى‌

از باده وصالت، گر جرعه اى بنوشم‌

تا زنده‌ام، نورزم، آيينِ هوشيارى‌

در هجر مانده بودم، بادِ صبا رسانيد

از بوستانِ وصلت، بوىِ اميدوارى‌

ما بنده ايم و عاجز، تو حاكمىّ و قادر

گر مى كِشى به زورم، ور مى كُشى به زارى‌

دُكّان عاشقى را، بسيار مايه بايد

دلهاى همچو آذر، چشمان رودبارى‌

گرچه به بوىِ وصلت، در حشر زنده گردم‌

سر بر نيارم از خاك، از روىِ شرمسارى‌

آخر ترحّمى كن، بر حالِ زارِ حافظ

تا چندنا اميدى؟ تا چند خاكسارى؟