جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٨ - غزل ٥٩٠ نوبهار است در آن كوش كه خوشدل باشى

خواجه در اين غزل به نصايح عارفانه اى كه خود و سالك طريق مقصد عالى انسانيّت را به مقصود نزديك، و يا امورى كه از آن دور مى سازد پرداخته و مى گويد:

كنايه از اينكه: اى خواجه! نوبهار جوانى و عمرت را به كارى كه از آن خوشدلى و سرمايه معنوى فراهم آرى، بگذران، پيش از آنكه از اين جهان رخت بربندى و بروى؛ كه:

٣٩٤٣

«إغْتَنِمْ خَمْساً قَبْلَ خَمْسٍ: شَبابَكَ قَبْلَ هِرَمِكَ ... وَحياتَكَ قَبْلَ مَوْتِكَ.»

[١]: (پنج چيز را پيش از پنج چيز مغتنم شمار: جوانى‌ات را پيش از پيرى، ... و زندگى‌ات را پيش از مرگ.- نيز:

٣٩٤٤

«كُنْ عَلى‌ عُمْرِكَ، أشَحَّ مِنْكَ عَلى دِرْهَمِكَ وَدينارِكَ.»

[٢]: (نسبت به عمر خويش، بيش از درهم و دينارت بُخل و رشك بورز.- به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بگويد: در بهار تجلّيات و يا نفحات الهى بهره خويش.

[١] - بحارالأنوار، ج ٧٧، ص ٧٧.

[٢] - بحار الأنوار، ج ٧٧، ص ٧٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٨.