جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٦ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

اى معشوق بى‌همتا! اگر از من فارغى و نمى خواهى‌ام و فراقم را طالبى، چه چاره مى توان كردن، جز اينكه به دامان آصف ثانى، وزير درگاهت، اميرالمؤمنين ٧، بعد از رسول اللَّه ٦ دست زنم و وى را شفيع آورده، تا شايد به من عنايتى كنى، و از هجرم خلاصى بخشى. در جايى مى گويد:

و ممكن است منظور خواجه از «آصف ثانى» استادش باشد و بخواهد بگويد:

حال خود را به مرشد طريقم كه در عظمت چون آصفِ بن برخيا (وزير حضرت سليمان ٧) است مى گويم، تا شايد در پيشگاهت چاره اى برايم بنمايد. در جايى مى‌گويد:

محبوبا! قدم رنجه نما و به چشم عنايت به خواجه‌ات نظر بنما و با تجلّياتت از من دلربايى كن، تا به شادمانى بگرايم، و پيوستنم به روشنى جمال چون ماهت را.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩، ص ٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٨، ص ٢٥٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٩، ص ٢٢٦.