جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٧ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

ببينم. با اين گفتار اظهار اشتياق به ديدار محبوب را نموده و بخواهد بگويد:

٣٩٨٩

«يا مَنْ بابُهُ مَفْتُوحٌ لِداعيهِ، وَحِجابُهُ مَرْفُوعٌ لِراجيهِ! أسْألُكَ بِكَرَمِكَ أنْ تَمُنَّ عَلَىَّ مِنْ عَطآئِكَ بِما تَقِرُّبِهِ عَيْنى.»

[١]: (اى كسى كه درش براى خواننده و دعا كننده‌اش گشوده، و حجاب و پرده‌اش براى اميدوار و آرزو كننده‌اش برداشته است! به كرم و بزرگوارى‌ات از تو خواهانم كه از عطا و بخششت به آنچه كه چشمم بدان روشن مى گردد، بر من منّت نهى.- بگويد:

معشوقا! واى باغبان عالم وجود! اگر به كويت راه يابم، مبادا در ديده دل من جز مشاهده جمالت را بنشانى. در نتيجه بخواهد بگويد: اگر خواستى از طريق خود، و يا ميان مظاهرت براى من جلوه نمايى، مبادا ديگر بار غيرى را مورد نظرم قرار دهى بكلّى از خويش بگيرم تا همه تو بينم و بگويم:

و ممكن است منظور خواجه از «باغبان»، استاد باشد، بخواهد بگويد: چون دواى هجرانم را از تو خواستم، به غير از مشاهده جمال حضرت دوست مداوايم.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٢، ص ٢٠٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.