جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥ - غزل ٥٤١ پديد آمد رسوم بىوفايى
پيماندارى است.- نيز:
٣٦١٠
«سَبَبُ الإيتِلافِ ألْوَفآءُ.»
[١]: (وفا، سبب انس و الفت و همدمى است.- همچنين:
٣٦١١
«ما أحْسَنَ الوَفآءَ وَأقْبَحَ الجَفآءَ!»
[٢]: (وفا و پيماندارى چقدر زيبا، و جفاكارى و بدى نمودن و طرد كردن چه اندازه زشت مى باشد!)
|
بَرَند از فاقه، پيشِ هر خسيسى |
كنون اهل هنر، دستِ گدايى |
|
كه:
٣٦١٢
«أللَّئيمُ لايُرْجى خَيْرُهُ، وَلايُسْلَمُ مِنْ شَرِّهِ، وَلايُؤْمَنُ مِنْ غَوآئِلهِ.»
[٣]: (فرومايه، [كسى است كه] به خير او اميدى نيست، و نمى توان از شرّش آسوده و از بديها و گزندش در امان بود.- نيز:
٣٦١٣
«إذا حَلَلْتَ بِالِّلئآمِ، فَاعْتَلِلْ بِالصِّيامِ.»
[٤]: (هنگامى كه بر فرومايگان فرود آمدى، خود را به روزه دارى بزن.- همچنين:
٣٦١٤
«بَذْلُ الوَجْهِ إلَىَ اللِّئآمِ ألْمَوْتُ الْأَكْبَرُ.»
[٥]:
(بزرگترين و سختترين مرگها، روانداختن به فرومايگان و خواستن چيزى از آنان مىباشد.- يا اينكه:
٣٦١٥
«طالِبُ الخَيْرِ مِنَ اللِّئآمِ مَحْرُومٌ.»
[٦]: (هركس خير و خوبى از فرومايگان بطلبد، محروم مى ماند.- نيز:
٣٦١٦
«أشَدُّ مِنَ المَوْتِ طَلَبُ الحاجَةِ مِنْ غَيْرِ أهْلِها.»
[٧]: (سخت تر از مرگ، خواستن حاجتى از غير اهل آن است.- همچنين:
٣٦١٧
«فَوْتُ الحاجَةِ خَيْرٌ مِنْ طَلَبِها مِنْ غَيْرِ أهْلِها.»
[٨]: (از دست رفتن حاجت، بهتر از خواستن آن از غير اهلش مىباشد.- نيز
٣٦١٨
«إنَّما النُّبْلُ ألتَّبَرّى عَنِ المَخازى.»
[٩]: (فضيلت و برترى [به] دورى جستن از رسواييهاست.- بالاخره:
٣٦١٩
«مَنْ تَذَلَّلَ لِابْنآءِ الدُّنْيا، تَعَرّى مِنْ لِباسِ التَّقْوى.»
[١٠]: (هركس براى اهل دنيا اظهار خوارى و سرافكندگى نمايد، از لباس تقوى برهنه مى شود.).
[١] - غرر و درر موضوعى، باب الوفاء، ص ٤١٠.
[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الوفاء، ص ٤١١.
[٣] ( ٣- ٤ و ٥). غرر و درر موضوعى، باب اللّؤم، ص ٣٥٤.
[٤] ( ٣- ٤ و ٥). غرر و درر موضوعى، باب اللّؤم، ص ٣٥٤.
[٥] ( ٣- ٤ و ٥). غرر و درر موضوعى، باب اللّؤم، ص ٣٥٤.
[٦] - غرر و درر موضوعى، باب اللّؤم، ص ٣٥٥.
[٧] ( ٧- ٨). غرر و درر موضوعى، باب الحاجة، ص ٨٥.
[٨] ( ٧- ٨). غرر و درر موضوعى، باب الحاجة، ص ٨٥.
[٩] - غرر و درر موضوعى، باب الذّلّة، ص ١٢٥.
[١٠] - غرر و درر موضوعى، باب الذّلّة، ص ١٢٦.