جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٤ - غزل ٥٥٤ چو سرو اگر بخرامى، دمى به گلزارى

هر آن كه جانبِ اهلِ وفا نگهدارد

خداش در همه حال، از بلا نگهدارد

گرت هواست، كه معشوق نگلسد پيوند

نگاه دار سَرِ رشته، تا نگهدارد

سرو زَرْ و دل و جانم فداىِ آن محبوب‌

كه حقِّ صحبتِ مِهْر و وفا نگهدارد

نگه نداشت دل ما و جاى رنجش نيست‌

ز دست بنده چه خيزد؟ خدا نگهدارد[١]

سرم برفت و زمانى بسر نرفت اين كار

دلم گرفت و نبودت سَرِ گرفتارى‌

گداخت جان كه شود كارِ دل تمام و نشد

بسوختيم در اين آرزوىِ خام و نشد

فغان! كه در طلبِ گنجِ گوهرِ مقصود

شدم خرابِ جهانى ز غم تمام و نشد

دريغ و درد! كه در جستجوىِ گنجِ حضور

بسى شدم به گدايى بَرِ كرام و نشد

هزار حيله برانگيخت، حافظ از سَرِ مِهْر

بدان هوس كه شود آن حريف رام و نشد[٢]

چو نقطه گفتمش: اندر ميان دايره‌اى‌

به خنده گفت: كه حافظ! برو چو پرگارى‌