جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٢ - غزل ٥٥٤ چو سرو اگر بخرامى، دمى به گلزارى

اى روىِ ماهِ منظرِ تو، نوبهارِ حُسن‌

خال و خط تو، مركزِ لُطف و مدارِ حُسن‌

در چشم پر خُمار تو، پنهان فُنُون سِحْر

در زلف بى‌قرارِ تو، پيدا قرارِ حُسن‌

ماهى نتانت چون رُخَت از بُرجِ نيكويى‌

سروى نخاست چون قدت از جويبارِ حُسن‌

حافظ، طمع بريد كه بيند نظيرِ دوست‌

ديّار نيست غيرِ تو اندر ديارِ حُسن‌[١]

ز كُفر زُلف تو، هر حلقه اىّ و آشوبى‌

ز سِحْرِ چشم تو، هر گوشه اىّ و بيمارى‌

نَفَس برآمد و كامْ از تو برنمى آيد

فغان! كه بَختِ من از خواب درنمى آيد

در اين خيالت، بسر شد زمانِ عمر و هنوز

بلاىِ زُلفِ سياهت، بسر نمى آيد

مقيمِ زُلف تو شد دل، كه خوش سوادى ديد

وز آن غريبِ بلاكش، خبر نمى آيد

قدِ بلند تو را، تا ببر نمى گيرم‌

درختِ بَخْتِ مرادم، ببر نمى آيد[٢]

نِثار خاكِ رهت نقدِ جانِ ما، هرچند

كه نيست نقدِ روان را، بَرِ تو مقدارى‌