جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٣ - غزل ٥٥٤ چو سرو اگر بخرامى، دمى به گلزارى

سَرِ ارادت ما و آستانِ حضرتِ دوست‌

كه هرچه بر سر ما مى رود، ارادتِ اوست‌

نظير دوست نديدم، اگرچه از مَهْ و مِهْر

نهادم آينه‌ها، در مقابلِ رُخ دوست‌

نثار روى تو، هر برگِ گل كه در چمن است!

فداىِ قدِّ تو، هر سرْوْ بن كه بر لبِ جوست!

نه اين زمان، دلِ حافظ در آتشِ طلب است‌

كه داغدارِ ازل، همچو لاله خود رُوست‌[١]

مَرُو چو بختِ من اى چشمِ مستِ يار! به خواب‌

كه در پى است ز هر سوت، آهِ بيدارى‌

زبانِ خامه ندارد، سَرِ بيان فراق‌

وگرنه شرح دهم، با تو داستانِ فراق‌

دريغِ مدّتِ عمرم! كه بر اميدِ وصال‌

بسر رسيد و نيامد، به سر زمانِ فراق‌

چگونه باز كنم بال در هواىِ وصال‌

كه ريخت مرغ دلم، پر در آشيان فراق‌

فراق و هجر كه آورد در جهان؟ يا رب!

كه روى هِجْر، سِيَه باد و خانمانِ فراق‌[٢]

دلا! هميشه مزن لافِ زُلفِ دلبندان‌

چو تيره رأى شدى، كِىْ گشايدت كارى؟