جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٨ - غزل ٥٨٣ عمر بگذشت به بىحاصلى و بوالهوسى

در ديار جانان و محبّت و عشق ورزى به او چه لذائذ معنوى و ديدنيها و شنيدنيهاى شيرينى است كه سالكين طريق مى توانند از آن بهره بردارى كنند، امّا آنان به زخارف دنيا و يا كرامات و مشاهدات خيالى و غيره چون مگس به اندك شكرى سرگرم شده‌اند. در جايى مى گويد:

و ممكن است مراد خواجه از «شهر»، عالم ناپايدار باشد، بخواهد بگويد: در جهان طبيعت است كه مى توان مقام خلافت و كمالات انسانى را دارا شد، ولى رهروان راه دوست به مختصرى از عنايات و مقامات و منازل اخروى حضرتش قانع گرديده‌اند؛ كه: «وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ، وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا»[٣]: (در آنچه خداوند به تو عطا فرموده، خانه آخرت را بجوى [و از داده‌هاى خداوند در راه آخرت مصرف كن‌]، و بهره خويش از دنيا را فراموش مكن.- نيز:

٣٩٢٣

«ألدُّنْيا مَنْزِلُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَّقَها، وَمَسْكَنُ عافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْها، وَدارُ غِنىً لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْها.»

[٤]: (دنيا، فرودگاهِ صدق و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩١، ص ٣٥٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣، ص ٥٣.

[٣] - قصص: ٧٧.

[٤] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ١٠٠، روايت ٨٧.