جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٩ - غزل ٥٨٤ كتبت قصة شوقى ومدمعى باكى

و بگويد:

محبوبا! نفحاتت، عطرفشانى مى كند و خبر و مژده وصالت را به عاشقانت مى‌دهد، وقت آن است كه خورشيد جمالت را با تجلّيات اسماء و صفاتى‌ات براى ايشان آشكار سازى و از شراب ديدارت مستشان نمايى؛ زيرا تنها استشمام عطرت آنان را قانع نمى سازد. بخواهد بگويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: معشوقا! بهار در رسيد و باد صبا گلها را از غنچگى بدر آورد و عطر آنها را ظاهر ساخت، عنايتى فرما و از شراب پاك ديدارت بهره مندمان ساز، تا از گرفتگى و خمارى ايّام هجران بدرآييم. در جايى مى گويد:

و شايد منظور خواجه از «ساقى»، استاد كامل باشد، بخواهد با اين بيان استمداد از او براى نايل شدن به مشاهدات محبوب نمايد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٨.

[٢] - و بياور آفتاب درختِ انگور و رَزْ را كه خوشبو و پاكيزه است.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٢، ص ١٩١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٩، ص ٣٦٠.