جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٣ - غزل ٥٦٧ زين خوش رقم كه بر گل رخسار مى كشى

اى كه بر ماه از خطت مشكين نقاب انداختى!

لطف كردى سايه اى بر آفتاب انداختى‌

تا چه خواهد كرد با ما آب و رنگِ عارضت‌

حاليا نيرنگِ نقش خود در آب انداختى‌[١]

اشكِ حرم نشينِ نهانخانه مرا

ز آن سوىِ هفتْ پرده به بازار مى كشى‌

به حُسن خُلق و وفا كس به يار ما نرسد

تو را در اين سخن انكارِ كارِ ما نرسد

اگرچه حُسن فروشان به جلوه آمده‌اند

كسى به حُسن و ملاحت به يار ما نرسد

به حقّ صُحبت ديرين كه هيچ محرمِ راز

به يار يكْ جهتِ حقْ گذار ما نرسد

هزار نقد به بازارِ كاينات آرند

يكى به سكّه صاحبْ عيارِ ما نرسد[٢]

چو رُويت، مِهْر و مَهْ تابان نباشد

چو قدّت، سَرْو در بستان نباشد

چو لعلِ و لؤلؤت در دلفروزى‌

دُرِ دريا و لَعْلِ كان نباشد

چو قندت پستهْ وش خندد به حالم‌

چرا بادامِ من گريان نباشد[٣]

هر دم به ياد آن لبِ ميگون و چشمِ مست‌

از خلوتم به خانه خَمّار مى كشى‌