جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٣ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

اى ساربانى كه مرشد و استاد مرا حمل نموده‌اى! بازش گردان، عمرى است در انتظار ديدارش بسر مى برم، واى خواننده نيكو حنجره و خوش كلام از او شعرى پارسى بخوان و به صوت عراقى چاوشى كن؛ زيرا عمرى است در اشتياق آن كه حاملش مى باشى، به سر مى برم و براى خدمتش آماده گشته‌ام.

به گفته خواجه در جايى:

اى استادى كه با راهنمايى ها و توجّهات و الطافت، مرا از ناراحتى‌هاى هجران دوست مى رهانيدى! بيا و از باده دو آتشه و ياد پر شور حضرتش مستم كن، تا به كلّى از خود بيرون شوم. خدايت از شراب لبريز ديدارش سيراب بفرمايد! به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

و ممكن است مراد خواجه از «ساقى»، حضرت معشوق باشد و بخواهد با اين.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٥، ص ٣٥٨.

[٢] - خداوند تو را از جام پر و لبريز سيراب گرداند!

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٣، ص ٢٢٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٤، ص ١٧٨.