جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٢ - غزل ٥٨١ صبح است و ژاله مى چكد از ابر بهمنى

دى پيرِ مِىْ فروش كه ذكرش به خير باد!

گفتا: شراب نوش و غمِ دل ببر زياد

گفتم: به باد مى دهدم باده، نام و ننگ‌

گفتا: قبول كن سخن و هرچه باد باد

سود و زيان و مايه چو خواهد شدن ز دست‌

از بَهْرِ اين معامله غمگين مباش و شاد

بادت به دست باشد اگر دل نهى به هيچ‌

در معرضى كه تختِ سليمان رَوَد به باد[١]

ساقى! به بى‌نيازىِ يزدان كه مِىْ بيار

تا بشنوى ز صوتِ مغنّى هُوَ الْغَنِى‌

باز آى ساقيا! كه هوا خواهِ خدمتم‌

مشتاق بندگىّ و دعاگوىِ دولتم‌

ز آنجا كه فيضِ جامِ سعادت، فُروغِ توست‌

بيرون شدن نماى ز ظُلْماتِ حيرتم‌

دريا و كوه در رَهْ و، من خسته و ضعيف‌

اى خِضْرِ پِىْ خجسته! مدد كن به همّتم‌

دورم به صورت از دَرِ دولتْ سراىِ دوست‌

ليكن به جان و دل، ز مقيمانِ حضرتم‌[٣]

حافظ! نهالِ قدّ توِ در جويبارِ دل‌

خون خورد و بر نشاند، تو خواهى كه بركَنى؟