جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥١٨

مرا كه بخت و لطيفه خدادادى چنين پسنديده كه گفتارى شيرين و پر مغز از معارف داشته باشم، چرا با چند روزى كه در فراق بسر مى برم، از حضرت محبوب گله داشته باشم، و بگويم: «نكرد آن همدم ديرين مدارا ...» و به طالع خود راضى نباشم و بگويم:

و ممكن است بخواهد بگويد: حال كه عنايات حضرت دوست هر لحظه مرا دعوت به خود مى كند، و جذباتش در روزگار فراق و ناملايمات هر دم به خود مى‌خواند، چرا با آن به ستيزم و گله گذارى مى نمايم.

و ممكن است منظور خواجه اين باشد كه چرا به بخت و طالع خود كه در فراق بسر مى برم، راضى نباشم. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٣، ص ٢٧٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣، ص ٥٣.