جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٢ - غزل ٦٠٠ ألم يأن للأحباب أن يترحموا؟

اشك ديدگانم از آنچه در فراق محبوب از آتش عشقش به من وارد شده حكايت مى‌كند، و گوياى آن است كه در درون چه مى كشم، و عجيب آن است كه سرشكم بى آنكه سخن بگويد، زبان بليغ در آشكار نمودن سرِّ درونى و كشف ناراحتى‌هاى من دارد. در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: موسم بهار آمد و تمام بلنديها سبز و خرّم گشت، و محبّتها و عشق ورزيهاى مظاهر به يكديگر شعله ور گرديد و صفا گرفت، و هر عاشقى به معشوق خود پيوست، جز من كه هنوز در بوته هجران بسر مى برم، و حضرت دوست مرا به مشاهده خود دلشاد نفرمود. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٣، ص ٢٠٤.

[٢] - اشك‌[ چشمم‌] آنچه را كه دلم‌[ در درون‌] پنهان نموده بود، از[ حال‌] من حكايت نمود. پس چه شگفت است خاموشى كه سخن مى گويد!

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٤، ص ٤١٩.

[٤] - زمان نوروز فرا رسيد و بلندى ها و تپه ها سبز شدند، و شراب رقيق گشته و هم پياله‌ها[ ى ما] آواز سر دادند.