جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٣ - غزل ٥٤٨ بتا! با ما مورز اين كينه دارى

محبوبا! ما خماران مِىِ الَستى و بيچارگان و مفلسان عالم فراق را از شراب ديدار سابقه ازلى بهره‌مند ساز و پاسخ تقاضايمان را بده؛ زيرا رحمت آوردن بر ناتوانان و ضعيفان از غضب برايشان بهتر است. معشوقا! گرچه صفت رحمتت دُرّى، وغضب گوهرى مى باشند و هر دو از صفات جمال وجلال تواند و به آن آراسته اى و هرآنچه كنى نيكوست، ولى ما را صفت جمالت آرامش مى دهد؛ كه:

«إلهى! لاتُغْلِقْ عَلى مُوَحِّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى‌ جَميلِ رُؤْيَتِكَ. إلهى! نَفْسٌ أعْزَزْتَها بِتَوْحيدِكَ، كَيْفَ تُذِلُّها بِمَهانَةِ هِجْرانِكَ؟! وَضَميرٌ انْعَقَدَ عَلى مَوَدَّتِكَ، كَيْفَ تُحْرِقُهُ بِحَرارَةِ نيرانِكَ [نارِكَ‌]؟!»

[١] و به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! تا ماه خورشيد و بندگان برگزيده‌ات، انبياء و اولياء : و متابعت كنندگان واقعى ايشان، آينه دار جمال تواند، كى به ما رندان و از تعلّقات گسستگان و ضعيفان، جمال خويش مى نمايى.

«إلهى! فَاسْلُكْ بِنا سُبُلَ الوُصُولِ إلَيْكَ، وَسَيِّرْنا فى أقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَيْكَ، قَرِّبْ عَلَيْنَا البَعيدَ، وَسَهِّلْ عَلَيْنَا العَسيرَ الشَّديدَ، وَألْحِقْنا بِالعِبادِ [بِعبادِكَ‌]

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٢، ص ٣٣٩.