جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٠ - غزل ٥٦٩ صوفى! بيا كه شد قدح لاله پر ز مى

افزون بر آن وجود دارد.) و:

٣٨٠٦

«ألعَمَلُ الصّالِحُ أفْضَلُ الزّادَيْنِ.»

[١]: (عمل صالح، برترين [توشه از ميان‌] دو توشه [دنيوى و اخروى‌] است.- نيز:

٣٨٠٧

«ألمَرْءُ لايَصْحَبُهُ إلّا العَمَلُ.»

[٢]: ( [در آخرت‌] جز عمل و كردار با انسان همراه نخواهد بود.- همچنين:

٣٨٠٨

«ألقَرينُ النّاصِحُ هُوَ العَمَلُ الصّالِحُ.»

[٣]: (تنها يار و همتاى اندرزگو و خيرخواه [انسان‌] عمل صالح و شايسته مى باشد.- نيز:

٣٨٠٩

«أقْرَبُ النّاسِ مِنَ الأنْبيآء

[:‌]

أعْمَلُهُمْ بِما امَرُوا بِهِ.»

[٤]: (نزديكترين مردم به پيامبران [:‌] عاملترين ايشان به دستورات و فرامين ايشان مى باشند.- يا اينكه:

٣٨١٠

«بَرَكَةُ العُمْرِ فى حُسْنِ العَمَلِ.»

[٥]: (بركت و فزونى عمر در نيكويى عمل است.- به گفته خواجه در جايى:

ولى آنكس كه در اين عالم، عبادات خود را براى رسيدن به حور و قصور انجام دهد، و توجّه به فطرت نداشته باشد، و حضرت دوست را موردنظر خود قرار ندهد، فردا جز صورتى از نتايج اعمالش نخواهد داشت.

زاهدا! چون نسيمهاى قدسى دوست و نفحات جانفرايش وزيدن گيرد، عهد عشق ازلى‌ات را يادآور مى شود. اى فرزند بيا و جان خود را با اعمال صالحه زنده دار، تا نسيم باد صبا و نفحات الهى چراغ وجودت را باز روشن به عشق فطرى و ازلى گرداند و چون ازل از «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ»[٧]: (آيا من پروردگار شما نيستم؟!) «بَلى‌،.

[١] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٧.

[٢] ( ١- ٢). غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٧.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٨.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٨.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٩.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١١، ص ٢٤١.

[٧] - اعراف: ١٧٢.