جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٩ - غزل ٥٤٦ بگرفت كار حسنت، چون عشق من كمالى

كنايه از اينكه: مرا به وصالت بهره‌مند ساز، تا از عمر خود حظّى برده باشم؛ زيرا:

آرى، لذّت ديدار دوست در كام عاشق آنچنان است، كه خود و گذشت زمان و مكان و همه چيز را فراموش مى كند، سالى از وصال در نظرش روزى مى نمايد و نمى‌خواهد از اين مشاهده جدا شود، و چون روزى از او جدا مى شود و به هجران مبتلا مى گردد، در نظرش سالى مى آيد، مرحوم ابن فارض هم مى گويد:

خواجه با اين بيان در تمنّاى پايان يافتن روزگار هجرانش مى باشد. بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣، ص ٦٠.

[٢] - ديوان ابن الفارض، ص ١٧٢- سالهاى اقبال و روى آوردن او[ محبوب‌] در كوتاهى بسان يك روز است، و روز اعراض و روى برگرداندن او در طولانى بودن همچون سالهاست.