جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٤ - غزل ٥٧٤ سلامى چو بوى خوش آشنايى

بنده پيرخراباتم كه لطفش دائم است‌

ورنه لطفِ شيخ وزاهد، گاه هست وگاه نيست‌[١]

برواى طبيم! از سر، كه خبر ز سر ندارم‌

به خدا رها كنم جان، كه ز جان خبر ندارم‌

به عيادتم قدم نِهْ كه ز بى‌خودى شوم بِهْ‌

مِىِ ناب نوش و هم دِهْ، كه غم دگر ندارم‌

غمم ار خورى از اين پس، نكنم ز غمخورى بس‌

نظرى به جز تو با كس، به كسى دگر ندارم‌

دگرم مگو كه خواهم، كه ز درگهت برانم‌

تو بر اين و من برآنم، كه دل از تو برندارم‌[٢]

نمى‌بينم از همدمان هيچ برجا

دلم خون شد از غُصّه، ساقى! كجايى؟

از آستانِ پيرِ مغان سر چرا كشم؟

دولت دراين سرا وگشايش دراين دَرْ است‌[٣]

به سِرِّ جامِ جَمْ آنگه نظر توانى كرد

كه خاكِ ميكده كُحلِ بَصَر توانى كرد

گدايىِ دَرِ ميخانه، طُرْفه اكسيرى است‌

گر اين عمل بكنى، خاك، زَرْ توانى كرد

بيا كه چاره ذوقِ حضور و نظمِ امور

به فيضْ بخشىِ اهلِ نظر توانى كرد[٤]