جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٠ - غزل ٥٧٨ لبت مى بوسم و در مى كشم مى

لذا مى گويد:

اى خواجه! ديوانه وار چون مجنون، براى ديدار محبوب خود گِرْدِ همه مظاهرش بگرد، تا او را در كثرات و باكثرات بيابى (زيرا حضرتش را در كنارِ از مظهر نمى توان ديد). به گفته باباطاهر:

اى خواجه! حال كه روزگار هجرانت بسر آمده، و جمال دلدار در تجلّى است، فرصت را غنيمت دان و به مراقبه جمالش بپرداز و غفلت را روا مدار، تا حالاتت مَلَكه گردد.

و ممكن است بخواهد بگويد: حال كه آب حياتت مى دهند و بهترين بهره را از محبوب مى گيرى، خوش باش و از گذشته و ايّام فراق و بى‌عنايتهاى حضرت محبوب سخن مگو، و بگو:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل غزل ٤، ص ٤٠.

[٢] - ديوان باباطاهر، ص ٣٨.