جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣١ - غزل ٥٩٣ وقت را غنيمت دان، آن قدر كه بتوانى

اى زاهدى كه با گفتار شيرنت خلق را مى فريبى و بر عاشقان حضرت محبوب مى‌شورانى! با ما مستيز، و بترس از دعاهاى سحرگاهانمان كه كار اسم اعظمى كه سليمان ٧ داشت (و انگشترش هم در پناه اين اسمى كه بر آن حكّ و نوشته شده بود، آن همه تصرّف در عالم مى نمود)، مى‌كند؛ كه‌

٣٩٨٢

«إتَّقُوا دَعْوَةَ المَظْلُومِ، فَانَّهُ يَسْأَلُ اللَّهَ حَقَّهُ، وَاللَّهُ سُبْحانَهُ أكْرَمُ مِنْ أنْ يُسْئَلَ حَقّاً إلّاأجابَ.»

[١]: (از نفرين ستمديده بپرهيزيد؛ زيرا او حقّ خود را از خدا مى خواهد، و خداوند سبحان بزرگوارتر از آن است كه حقّى از او خواسته شود مگر آنكه اجابت فرمايد.- نيز:

٣٩٨٣

«ظاهَرَ اللَّهَ سُبْحانَهُ بِالعِنادِ مَنْ ظَلَمَ العِبادَ.»

[٢]: (آن كه به بندگان ظلم و ستم مى كند، با عناد و سرسختى با خداوند سبحان مى ستيزد.) و همچنين:

٣٩٨٤

«مِنْ أفْحَشِ الظُّلْمِ ظُلْمُ الكِرامِ.»

[٣]: (از ناشايست‌ترين و بدترين ستمها، ظلم و ستم به بزرگان مى باشد.)

اگر مى خواهى اى خواجه! و يااى سالك! از دوران روزگار كام بردارى و به مقصد عالى انسانيّت راه يابى، و عشرت با معشوق در دو عالم برايت حاصل شود، بايد عمر خود را به مراقبه و مجاهده و يادِ دوست صرف نمايى. به گفته خواجه در جايى:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الظلم، ص ٢٢٢.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الظلم، ص ٢٢٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الظلم، ص ٢٢٦.