جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٩ - غزل ٥٨٠ صبا! تو نكهت آن زلف مشكبو دارى

خواجه در اين غزل، پس از آنكه نفحاتى از حضرت دوست را به مشام جانش استشمام نموده، دريافته كه حضرتش مى خواهد او را مورد عنايت قرار دهد، اظهار اشتياق به ديدارش نموده و مى گويد:

اى باد صبا واى نفحات قدسى! كه پيامها از جانب محبوب با وزيدنت از ملكوت كثرات به عاشقانش دارى و جان تازه اى با بوى خود به ايشان مى دهى، و از نسيمهاى خويش بهره مندشان مى سازى، از شما بوى دوست را استشمام مى كنم.

خواجه را هم از عطر خويش محروم مسازيد، الهى! كه چون بهره‌مند ساختيد، همواره به يادگار نزد من بمانيد. درجايى پس از دست يافتن به چنين امرى مى گويد: