جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٠ - غزل ٥٥٥ چون در جهان خوبى، امروز كامكارى

محبوبا! بيا و جرعه اى از باده وصالت به من عطا كن و از خويشم بگير وعده خواهمت داد كه دگر هشيارى را بر مستى اختيار ننمايم؛ كه:

٣٧٣٧

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟ وَمَنْ [ذَا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟!»

[١]: (بار الها! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو را خواست؟ و كيست كه با مقام قرب تو انس گرفت و از تو روى گردان شد.- به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! هجرت در گذشته مرا از پاى درآورده بود، نفحات قدسى‌ات وزيدن گرفت و مژده وصالت را بياورد و از نااميدى‌ام رهانيد، و فهميدم كه تو را با من عنايتى است. كنايه از اينكه: بازم با نفحات روح فزايت، از هجرم برهان و به ديدارت نايلم گردان. به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٦، ص ٢٥٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٨.