جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٢ - غزل ٥٥٥ چون در جهان خوبى، امروز كامكارى

عمده سرمايه عاشق در پيشگاه حضرت دوست، سينه پرآتش و چشم گريان مى‌باشد، تا او را خريدار شود. بى دردان و سنگدلان كجا به وى راه يابند. بكوش‌اى خواجه! تا دلى سوخته و ديده اى گريان در فراقش بيابى، تا ديدارت حاصل شود.

در جايى هم مى گويد:

دلبرا! با آنكه مشتاق ديدار توام، حاضر نيستم روز حشر كه روز تجلّى و ظهورت مى‌باشد؛ كه: «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ، إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ»[٢]: (چهره هايى در آن روز برافروخته و شاداب و خرّم هستند، [و با ديده دل‌] به سوى پروردگارشان نگرانند.- به بويت زنده خواهم شد، سر از خاك بردارم؛ چرا كه از اعمال خالصانه جز شرمسارى در پيشگاهت ندارم. بخواهد با اين بيان بگويد: امروز عنايتى بفرما، تا فردا از تو شرمسار نباشم. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٧، ص ٢٨٢.

[٢] - قيامت: ٢٢ و ٢٣.