جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٩ - غزل ٥٥٥ چون در جهان خوبى، امروز كامكارى

به عنايت نظريت كن، كه من دلشده را

نرود بى‌مددِ لطفِ تو، كارى از پيش‌

آخراى پادشهِ حُسن و ملاحت! چه شود

گر لبِ لَعَل تو ريزد، نمكى بر دل ريش؟

پرسش حالِ دل سوخته كن بَهْرِخدا

نيست از شاه عجب، گر بنوازد درويش‌[١]

باز آى و دلِ تنگ مرا، مونس جان باش‌

وين سوخته را، محرمِ اسرارِ پنهان باش‌

ز آن باده كه در مصطبه عشق فروشند

ما را دو سه ساغر بده و گُو رمضان باش‌[٢]

جورى كه از تو ديدم، دردى كه از تو بُردم‌

گر شمّه اى بدانى، دانم كه رحمت آرى‌

مرا ذليل مگردان، به شُكر اين نعمت‌

كه داشت دولتِ سَرْمَد، عزيز و محترمت‌

روانِ تشنه ما را، به جرعه اى درياب‌

چو مى دهند زُلالِ خِضِر، به جامِ جمت‌

دلم مقيمِ دَرِ توست، حُرمتش مى‌دار

به شكر آنكه خدا داشته است محترمت‌[٣]

از باده وصالت، گر جرعه اى بنوشم‌

تا زنده‌ام، نورزم، آيينِ هوشيارى‌