جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧١ - غزل ٥٦١ دو يار زيرك و از باده كهن دو منى

سوم: فراغتى از توجّه به تعلّقات عالم طبيعت، تا بتوانم به فكر خود باشم؛ كه:

٣٧٥٣

«ما أحَقَّ الإنْسانَ أنْ تَكُونَ لَهُ ساعَةٌ لايَشْغَلُهُ عَنْها شاغِلٌ.»

[٢]: (چقدر سزاوار و شايسته است كه انسان زمانى داشته باشد كه در آن هيچ سرگرم كننده اى او را به خود مشغول نسازد.) و نيز:

٣٧٥٤

«مَعَ الفَراغِ تَكُونُ الصَّبْوَةً.»

[٣]: (خواستن و آرزومندى و دلدادگى [به خداوند] تنها با فراغت و آسودگى ميسّر مى شود.).

چهارم: كتابى كه مرا كمك در سير باشد.

و پنجم: سبزه زارى، تا نشاطم دهد و بتوانم به عالم ملك و ملكوت از اين طريق نظاره گر باشم و اعتبار بگيرم.

و چنانچه اين پنج را بيابم، ارزش آن نزد من از دنيا و آخرت بالاتر است؛ زيرا موجبات قرب و انسم با جانان بدان حاصل و برقرار مى گردد. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤١، ص ٢٦٠.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب غرر و درر موضوعى، باب الفراغ، ص ٣٠٥.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الفراغ، ص ٣٠٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٦، ص ٢٥٠.