جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٩ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

كنايه از اينكه: دلبرا! مديحه سراى خويش را كه همواره با شيرينى بيان و قلمش تو را مى ستايد، چه شده با گفتار شكّرينت از او ياد نمى كنى؟ در جايى مى گويد:

محبوبا! در پيشگاهت جز اظهار بندگى و عجز و خضوع نتوانم و زبانم، ياراى آنكه مدح و ثنايت را بنمايد ندارد؛ كه: «وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ»[٣]: (و خداوند را به حقيقتِ ارج و قدر او، ارزش ننهاده و [نشناخته‌] اند.) آنچه مرا سزاست آن است كه (چون بفرمودى‌ام)، شبانگاهان به پيشگاهت آيم، و ابراز نياز نمايم، و صبحدم از خواندن و اظهار عبوديّت به درگاهت كوتاهى ننمايم؛ كه: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ»[٤]: (پس پاسى از شب را بيدار باش، در حالى كه [اين وظيفه‌] مخصوص توست.) و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢١، ص ٣٧٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٩، ص ١٨٩.

[٣] - زمر: ٦٧.

[٤] - اسراء: ٧٩.