جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٧ - غزل ٥٨٥ گفتند خلائق كه تويى يوسف ثانى

روى بنما و وجودِ خودم را از ياد ببر

خرمنِ سوختگانِ را همه گو باد ببر

دوش مى گفت: به مژگانِ درازت بكُشم‌

يا رب! از خاطرش انديشه بيداد ببر

روز مرگم نَفَسى وعده ديدار بده‌

وآنگهم تا به لحد، فارغ و آزاد ببر[١]

چشمِ تو خدنگ از سِپَرِ جان گذرانيد

بيمار كه ديده است بدين سخت كمانى؟

شاهدان گر دلبرى زينسان كنند

زاهدان را رخنه در ايمان كنند

هر كجا آن شاخِ نرگس بشكفد

گلرخانش ديده نرگس دان كنند

كن نگاهى از دو چشمت تا در آن‌

مرگ را بر بى‌دلان آسان كنند

عيد رخسار تو كو؟ تا عاشقان‌

در وفايت جان و دل قربان كنند[٢]

چون اشك بيندازى‌اش از ديده مردم‌

آن را كه دمى از نظرِ خويش برانى‌