جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٦ - غزل ٥٨٥ گفتند خلائق كه تويى يوسف ثانى

جان بى‌جمال جانان، ميل جنان ندارد

هركس كه اين ندارد، حقّا كه آن ندارد

با هيچ كس نشانى، ز آن دلستان نديدم‌

يا من خبر ندارم، يا او نشان ندارد[١]

صد بار نگفتى كه دهم زآن دهَنَت كام؟

چون سوسن آزاد، چرا جُمله زبانى؟

جانا! تو را كه گفت كه احوالِ ما مپرس‌

بيگانه گرد و قصّه هيچ آشنا مپرس‌

زآنجا كه لطفِ شامل و خُلقِ كريمِ توست‌

جرمِ گذشته عفو كن و ماجرا مپرس‌[٢]

دارم از زُلفِ سياهت گله چندان كه مپرس‌

كه چنان زو شده‌ام بى‌سر و سامان كه مپرس‌

كس به امّيد وفا تركِ دل و دين مكناد

كه چنانم من از اين كرده پشيمان كه مپرس‌[٣]

درآ كه در دلِ خسته، توان درآيد باز

بيا كه بر تن مرده، روان گرايد باز

بيا كه فرقت تو، چشم من چنان بربست‌

كه فتح باب وصالت، مگر گشايد باز

به پيش آينه دل، هرآنچه مى دارم‌

بجز خيال جمالت، نمى‌نمايد باز[٤]

گفتى: كه دهم كامت و جانت بستانم‌

ترسم ندهى كامم و جانم بستانى‌