فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢١٣ - هفتم - احكام مربوط به اجراء حد زنا

اعتقادات خود او را مجازات نمايند؛ لكن احتياط آن است كه در اين صورت نيز خود حاكم بر او حدّ جارى نمايد.

٧٢- اگر زن حامله زنا دهد، در صورتى كه اجراء حدّ به فرزند و حمل او آسيب برساند، بايد آن را تا پس از وضع حمل و خروج نفاس تأخير بيندازند چه حدّ او تازيانه باشد يا سنگسار، حتى در صورتى هم كه اجراء حدّ پس از وضع حمل به شيرخوارگى كودك او صدمه بزند و زن ديگرى شير دادن كودك را به عهده نگيرد، يا با اينكه كسى شيردادن كودك را به عهده گرفته باز خوف ضرر به بچه باشد، بايد حدّ آن زن را تا پايان شيرخوارگى فرزندش تأخير بيندازند؛ ولى اگر در اجراء حدّ خوف ضرر به كودك نباشد، جائز نيست اجراء حدّ به تأخير بيفتد.

٧٣- اگر زن زناكار حائض باشد به خاطر حائض بودنش حدّش تأخير نمى‌افتد؛ ولى احتياط آن است كه اجراء حدّ زانيه نفساء- زنى كه زايمان كرده- تا پايان نفاسش به تأخير بياندازند.

٧٤- اگر فرد محكوم بعد از اثبات حدّ، ديوانه يا مرتد شود حدّ از او ساقط نمى‌گردد، پس اگر كسى در حال سلامت عقل و نداشتن بيمارى و علتى كه عقل را زائل سازد كارى كند كه حدّ بر او واجب شود و بعد از آن ديوانه شود، در همان حال جنونش حدّ الهى را بر او جارى مى‌سازند چه سنگسار باشد و چه شلاق، و نيز اگر كسى كه جنون ادوارى دارد- چند روز عاقل و چند روز ديوانه مى‌شود- اگر در حال سلامت عقلش مرتكب گناهى شود كه خداى تعالى براى آن حدّى معين نموده، آن حدّ بر او جارى مى‌شود حتى در ايامى كه ديوانه است، و لازم نيست تا رسيدن به دور سلامتش منتظر بمانند چه در حال جنون احساس درد بكند يا نكند.

٧٥- حدّ شرعى بر مجرمى كه به حرم الهى پناه آورده و به اصطلاح بست نشسته است جارى نمى‌شود؛ لكن بايد او را از نظر آب و غذا تنگ بگيرند تا مجبور شود بيرون رود و حدّ را بر او جارى سازند؛ البتّه اين حكم در صورتى است كه در خارج حرم مرتكب گناه شده و سپس به حرم پناه برده باشد؛ اما اگر در خود حرم مرتكب شده باشد در همان جا