مى‌اندازد امام عليه السلام است و بعد از ايشان سائر مردم مجازند كه بر او سنگ بياندازند؛ و اما اگر زنايش با بيّنه يعنى شهادت چهار نفر شاهد عادل ثابت شده باشد، اولين كسى كه بايد بر او سنگ بياندازد همان چهار شاهد هستند و بعد از آنها امام عليه السلام و سپس سائر مردم بر او سنگ مى‌اندازند.

٦٥- براى زدن تازيانه بر مرد زانى، بايد به جز عورت سائر بدنش را عريان كنند و در حالى كه ايستاده، شلاق را با شدت تمام بر پيكرش فرود آورند و تعداد شلاق‌ها را بر بدنش تقسيم كنند و از بالاى بدنش شروع نموده و به طرف پايين بيايند و همه را در يك نقطه فرود نياورند و بايد مواظب باشند كه تازيانه بر سر و روى او فرود نيايد و بر عورتش هم نخورد؛ اما براى زدن تازيانه بر زانيه، بايد لباس‌هايش را بر تنش بپيچند و در حالى كه نشسته شلاقش بزنند و اگر زدن تازيانه موجب هلاك زانى و زانيه بشود، كسى ضامن نيست و خونشان هدر است.

٦٦- سزاوار آن است كه حاكم به هنگام اجراء حدّ به مردم اعلام كند تا همه جمع شوند و حضور بهم رسانند، بلكه سزاوارتر آن است كه به صرف اعلان اكتفاء ننموده و دستور صادر كند تا از خانه‌ها بيرون آيند و ناظر اجراء حدّ باشند، و احتياط آن است كه طائفه‌اى از مؤمنين- حداقل سه نفر- حاضر شوند، و احوط آن است كه سنگ‌ها كوچك باشند، و لكن جائز نيست با ريگهاى كوچك كه به آنها سنگ گفته نمى‌شود او را سنگسار كنند، يا با سنگ بسيار بزرگ كه يكى يا دوتاى آن، او را مى‌كشد به او بزنند، و احتياط آن است كسانى كه مثل او حدّ به گردن دارند مخصوصاً افرادى كه همان گناهى را محكوم مرتكب شده مرتكب شده‌اند در اجراء حد حاضر نشوند؛ بلى اگر بين خود و خدا از آن گناه توبه كرده باشند مى‌توانند حاضر شوند؛ لكن بنابر اقوى حضور اينگونه افراد مطلقاً كراهت دارد چه توبه كرده باشند يا نه، و در اين مسأله فرقى نيست ثبوت زنا بوسيله بينه باشد يا بوسيله إقرار.

٦٧- حاكم شرع بايد به هنگام سنگسار كردن زانى يا زانيه نخست به او دستور بدهد غسل ميّت كند يعنى اول با آب سدر، بعد با آب كافور، و سپس با آب خالص غسل‌