فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٥١ - اول - شروط محاربى كه بايد حد زده شود

* نهم- مُحارِب بودن*

محارب به كسى گويند كه اسلحه خود را به منظور تهديد و ترساندن مردم از غلاف درآورد و يا آن را مجهز ساخته و قصد افساد در زمين را داشته باشد، چه در خشكى و چه در دريا، چه در شهر و چه در روستا، چه در شب و چه در روز.

تبيين حدّ اين گناه سه فراز دارد، كه عبارتند از: ١- شروط محاربى كه بايد حدّ زده شود، ٢- راههاى اثبات محارب بودن، ٣- حدّ محارب.

اول- شروط محاربى كه بايد حدّ زده شود:

٢١٨- هرگاه توصيفى كه براى محارب گفته شد در كسى باشد، كه كودك صغير و افراد ديوانه و يا از كسانى كه مى‌خواهند شمشير بازى كنند نباشد، حكم محارب بر او جارى مى‌گردد و در تحقق محارب شرط نيست كه اهل ريبه- يعنى سابقه شرارت داشته- باشد، و نيز در تحقق آن فرقى بين مرد و زن نيست، و اگر فردى ضعيف و ناتوان كه هيچ كسى از او نمى‌ترسد، سلاح خود را به قصد ترساندن مردم برهنه كند، محارب محسوب نمى‌شود؛ بلى اگر ناتوانى طورى باشد كه در پاره‌اى از مواقع و در بعضى از افراد ايجاد ترس مى‌كند ظاهر اين است كه او داخل در عنوان محارب مى‌باشد.