نباید باشد، تو باید اهل خدمت باشی نه اهل منت، که اگر منت بگذاری معلوم می‌شود خیلی خودت را بزرگ می‌بینی، کار خودت را زیاد می‌بینی، استکثار می‌کنی، دائم خود و کارهای خود را می‌بینی؛ چنین نباش.

اینها نشان می‌دهد که یک نفر که می‌خواهد مردم را به خدا دعوت کند هیچ وقت نباید خودبین، خودخواه، خودپرست باشد، بخواهد سرمردم منت بگذارد یا به خدا منت بگذارد که خدایا من چقدر به این بندگان تو خدمت کردم؛ نه، منت در کار تو نباید باشد.

عزم آهنین در راه دعوت به خدا

وَ لِرَبِّک فَاصْبِرْ[١] تو خیلی احتیاج به صبر، خویشتنداری و خودنگهداری داری. صبر زیاد و خویشتنداری زیاد می‌خواهد؛ به خاطر پروردگارت باید صبور و خویشتندار باشی. از حالا اعلام می‌کنم که این راه تو یک راهی است که مقاومت زیاد می‌خواهد، بنابراین تو باید عزم بسیار آهنین در این راه داشته باشی، همه این خار مغیلان‌ها را به خاطر او، به خاطر رضای پروردگارت باید تحمل کنی: وَ لِرَبِّک فَاصْبِرْ.

نقطه آغاز درگیری

آیاتی که گذشت همان قسمت اول این آیات است که در این شرایط بر پیغمبر اکرم نازل شد که دیگر از جا برخاست و جامه را کند و رفت در میان مردم و برای اولین بار فریادِ قولوا لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ تُفْلِحوا را بلند کرد: ایها الناس! از هرچه شرک هست دوری بگزینید و به سوی توحید بگرایید، بگویید معبودی جز خدا نیست، جز خدا هیچ موجودی لایق پرستش و اطاعت و کرنش نیست و بشر جز در پیشگاه الهی در پیشگاه هیچ موجودی نباید کرنش کند. از همه چیز آزاد بودن و به حق پیوستن. همین یکی را، یک لا اله الّا الله به حقیقت بگویید (نه فقط به زبان بیاورید؛ به زبان آوردنش که کار خیلی آسانی است)، اهل لا اله الّا الله بشوید، همین قدر که اهل لا اله الّا الله بشوید و نفی هر معبودی و هر موجودی را به عنوان معبودیت بکنید و معبودیت را منحصر به ذات حق نمایید رستگاری شما در همین جاست: قولوا لا اله الّا الله تفلحوا.

پیغمبر(ص) از همین جا درگیری‌اش با مردم شروع شد، برای اینکه آنها دهها و صدها معبود در میان خودشان داشتند و دعوت پیغمبر را اهانت به معبودهای خودشان تلقی می‌کردند و از همین جا دشمنیها شروع شد. این قسمتهایی که بعد می‌خوانیم متصل به آنها از نظر زمان نیست،

[١] .مدّثّر/ ٧.