امروز فکر می‌کنم بهتر است که به آن قسمتهایی از نهج‌البلاغه بپردازیم که در ذیل آیه یا اَیهَا الاِْنْسانُ ما غَرَّک بِرَبِّک الْکریمِ بیان شده و در هفته قبل شکسته بسته چند جمله اولش را معنی کردیم و رد شدیم؛ چون شاید کوتاهی شده باشد. (ایام محرم هم هست، اگر از برنامه اصلی خودمان خارج شدیم مانعی ندارد.)

مواعظی است از مولای متقیان علی (ع) در ذیل آیه کریمه یا اَیهَا الاِْنْسانُ ما غَرَّک بِرَبِّک الْکریمِ. «ای انسان! چه چیز سبب شده است که به پروردگار کریمت مغرور گردی؟! چه چیز سبب این غرور شده است؟!» عرض کردیم که این آیه اتفاقا از آیاتی است که بعضی خواسته‌اند آن را به گونه‌ای تفسیر کنند که خود این آیه نیز سبب غرور شود. این یک حالتی است در بشر که هر وقت با مستمسکهایی رو برو می‌شود که بهانه‌ای بشود برای گریز از عمل، فورا به این مستمسکها ـ با اینکه اساسی هم ندارد ـ می‌چسبد.

گریز از ایمان و گریز از عمل

دو سه سال پیش در جایی چند شب راجع به گریز از ایمان و گریز از عمل صحبت کردم. مقصود از گریز از ایمان آن بود که چه چیزهایی سبب شده است که بشر چیز دیگری را به جای ایمان قرار