فَاِذَا النُّجومُ طُمِسَتْ. وَ اِذَا السَّماءُ فُرِجَتْ. وَ اِذَا الْجِبالُ نُسِفَتْ. وَ اِذَا الرُّسُلُ اُقِّتَتْ. لاَِی یوْمٍ اُجِّلَتْ. لِیوْمِ الْفَصْلِ. وَ ما اَدْریک ما یوْمُ الْفَصْلِ. وَیلٌ یوْمَئِذٍ لِلْمُکذِّبینَ[١] .

هفت آیه کوتاه اول این سوره مبارکه که قَسَم بود، در جلسه پیش تفسیر شد. آخرین آیه این بود که اِنَّما توعَدونَ لَواقِعٌ[٢] . پس از آن سوگندها اینکه: آنچه به شما وعده داده شده است یعنی آنچه که به شما گفته شده است که در آینده واقع خواهد شد واقع شدنی است. در واقع آن سوگندها همه تأکید بر صدق بودن و واقعی بودن آن آینده است. اینجا مطلبی را باید عرض کنم به مناسبت اینکه این سوره از سوره‌هایی است که با یک آهنگ مخصوصی است، آیه‌های کوتاه کوتاه که هر چند آیه با یک قافیه مخصوص به خود است، و با تکرار یک جمله، که تعبیر «ترجیع بند» نمی‌خواهم بکنم چون این تعبیر مال شعر است. ده بار این جمله مختصر و کوتاه در این سوره کوتاه تکرار شده است: وَیلٌ یوْمَئِذٍ لِلْمُکذِّبینَ. از این جهت مانند سوره مبارکه الرحمن است که جمله فَبِأی الاءِ رَبِّکما تُکذِّبانِ در آنجا زیاد تکرار شده است. البته در سوره وَیلٌ لِلْمُطَفِّفینَ هم که بعدها خواهیم رسید ان‌شاءالله، همین جمله وَیلٌ یوْمَئِذٍ لِلْمُکذِّبینَ تکرار شده ولی نه به اندازه این سوره. تکرار این جمله اهمیت مسئله تصدیق و تکذیب را برای انسان نشان می‌دهد. مقدمه‌ای عرض می‌کنم :

[١] . مرسلات / ٨ ـ ١٥.

[٢] . مرسلات / ٧.