همچنان که به قسر و زور هم به جهنم نمی‌برد؛ یعنی اینها عملی انجام داده‌اند، تقوایی نشان داده‌اند، تقوای دنیای آنها وقایه آنها در عالم آخرت شد. خدای متعال آنها را از گزندهای آن روز نگهداری کرد. وَ لَقّیهُمْ نَضْرَةً وَ سُرورآ. و خدای متعال به آنها القاء کرد نوعی خرّمی و شادمانی را که برای انسان دنیایی قابل توصیف نیست. درجه شدت خرّمیها و شادمانیهای آنجا آنقدر زیاد است که اگر نه همه آن درجه از آن سرور را بلکه بعضی از آن را به یک انسان در دنیا بدهند، برای بدنش قابل تحمل نیست، مثلا یکدفعه سکته می‌کند و اساسآ منفجر می‌شود. وَجَزیهُمْ بِما صَبَروا جَنَّةً وَ حَریرآ و پاداش داد به آنها به موجب صبرشان، خودداری و ایثارشان؛ چون قبلا سخن از نهایت صبر و خودداری بود که سه شبانه روز چیزی را که خود احتیاج دارند به محتاجی مانند خود بدهند، غیر را بر خود مقدم بدارند و تا این حد صابر، خویشتندار و بر خود و نفس خود مسلط باشند. پاداش این صبرها جنتی و بهشتی است و حریری است یعنی فرشها و پوشیدنیهایی است از نوع ابریشم که باز خدا می‌داند ]چگونه است. [اینها تعبیرات دنیایی است که نمی‌تواند نوع اخروی را آنچنان که هست نشان بدهد.

سؤال: آیا الآن هم جایز است کسی این گونه ایثار کند؟

استاد : الآن و همیشه جایز است اگر کسی مثل خودش را پیدا کند.

سؤال : پس آیه وَ لا تَجْعَلْ یدَک مَغْلولَةً اِلی عُنُقِک...]چگونه توجیه می‌شود؟[

استاد : این آیه بحث طولانی دارد. از قدیم مطرح است که آیا آیه «لا تَجْعَلْ یدَک مَغْلولَةً اِلی عُنُقِک وَلاتَبْسُطْها کلَّ الْبَسْطِ»[١] با این ]امر یعنی ایثار [منافات دارد یا نه؟ منافات ندارد. هر دو بخش آن آیه در مورد انفاق است؛ یعنی ای پیغمبر! تو که انفاق می‌کنی، مالی پیش تو هست و می‌خواهی انفاق کنی، وقتی که کسی می‌آید، همه را به این یک نفر نده که وقتی دومی می‌آید دستت بسته باشد. آیه «وَ لا تَجْعَلْ یدَک مَغْلولَةً اِلی عُنُقِک» نمی‌خواهد بگوید که برای خودت نگه دار. حتی در شأن نزولش هم آمده است که پیغمبر اکرم مقداری از وجوه خدمتشان بود، شخصی آمد و از ایشان خواست و ایشان هر چه بود به او دادند، دیگری که آمد چیزی نداشتند که بدهند. آیه می‌خواهد بگوید وقتی که شما چیزی را دارید و می‌خواهید به فقرا بدهید، این دیگر کار صحیحی نیست که

[١] . اسراء / ٢٩.