وَ جَزیهُمْ بِما صَبَروا جَنَّةً وَ حَریرآ. مُتَّکئینَ فیها عَلَی الاَْرائِک لایرَوْنَ فیها شَمْسآ وَ لا زَمْهَریرآ. وَ دانِیةً عَلَیهِمْ ظِلالُها وَ ذُلِّلَتْ قُطوفُها تَذْلیلا. وَ یطافُ عَلَیهِمْ بِانِیةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَ أکوابٍ کانَتْ قَواریرا. قَواریر مِنْ فِضَّةٍ قَدَّروها تَقْدیرآ[١] .

آیات در توصیف نعیم بهشتی برای ابرار است که در آیات پیش سخن ابرار بود: اِنَّ الاَْبْرارَ یشْرَبونَ مِنْ کأْسٍ کانَ مِزاجُها کافورآ. از مواردی که توصیف بالغی از نعیمهای بهشتی شده است همین آیات سوره مبارکه دهر است. اینجا مسئله‌ای پیش آمد که بسیار لازم دانستیم این مسئله را طرح کنیم که در جلسه پیش طرح کردیم. ولی دانستن آن مطلب از نظر خود من آنقدر واجب و لازم است که اگر بیش از یک جلسه هم در اطراف آن بحث کنیم باز زیاد نیست. در آن جلسه من مطلب را به صورت یک اشکال طرح کردم که مسیحیها، کشیشهای مسیحی در مورد بیان قرآن مجید از بهشت اشکال کرده‌اند که در قرآن روی نعیمهای جسمانی از خوردنیها، آشامیدنیها، بوییدنیها، لمس‌کردنیها و غیر اینها زیاد تکیه شده است؛ می‌بایست قرآن راجع به این موضوعات زیاد صحبت نکند، فقط از نعیمهای روحانی سخن بگوید.

ممکن است کسی مطلب را به شکل دیگری طرح کند و آن اینکه: آیا میان آیات قرآن یک

[١] . دهر / ١٢ ـ ١٦.