می‌شود ـ از تمام این لذتهای جسمانی بزرگتر است. اما در عین حال قرآن نمی‌گوید چون رِضْوانٌ مِنَ اللهِ اَکبَرُ پس اینها نباید باشد. نه، اینها هم در جای خودش باید باشد. ولی کسی که به رِضْوانٌ مِنَ اللهِ اَکبَرُ رسیده همینها هم برای او یک مفهوم و معنی دیگر پیدا می‌کند به طوری که ایندو با یکدیگر منافات ندارند.

در قسمتهای آخر همین آیات، قرآن لذات مادی را با لذات معنوی آمیخته. در آخرش می‌فرماید: وَ سَقیهُمْ رَبُّهُمْ شَرابآ طَهورآ. خیلی تعبیر عجیبی است: اول صحبت وِلْدانٌ مُخَلَّدون است، آنهایی که در خدمت هستند، حتی ساقیهای زیبا و چنین و چنان، ولی به یک جا می‌رسد که ساقی، دیگر می‌شود خدا: خدا شرابی (آشامیدنی‌ای) طهور به آنها می‌آشاماند. فرق طهور با طاهر این است که طاهر یعنی پاکیزه، طهور یعنی پاکیزه‌کننده، پاکیزه کننده از چه؟ از هر چه که برای یک انسان از آن جهت که انسان است نقص است، حتی از یک ذره غفلت. خدا به آنها جامی می‌آشاماند پاک کننده. آنهایی که از این جام پاک کننده خدا جرعه‌ای و بلکه قطره‌ای آشامیده‌اند، برای آنها دیگر لذات جسمانی در عین اینکه لذات جسمانی است کیفیت و معنی دیگری دارد.

این مطلبی بود که لازم دیدم آن را توضیح بدهم، برای خیلی از آیات و از جمله آیات مورد بحث لازم است و شاید یک مقدار دیگر احتیاج به توضیح داشته باشد که در هفته آینده ان‌شاء الله باز درباره‌اش توضیح می‌دهیم بعد آیات را تفسیر می‌کنیم. و صلّی الله علی محمّد و آله الطاهرین.

باسمک العظیم الاعظم الاعزّ الاجلّ الاکرم یا الله...

پروردگارا دلهای ما به نور ایمان منوّر بفرما.

پروردگارا از نعیمهای جسمانی و معنوی بهشت نصیب همه ما بگردان، پروردگارا از آن جام طهور که خودت به بندگانت وعده داده‌ای قطره‌ای و جرعه‌ای از برکت اولیاء خودت به همه ما بنوشان، دلهای ما را برای فراگیری معارف اسلامی آماده و پذیرا بفرما.

پروردگارا اموات ما مشمول عنایت و مغفرت خودت قرار بده.