در آیات بعدی بحثی درباره شاکر و کفور می‌شود. یک آیه راجع به کفورها بیان می‌کند، بعد آیه دیگری برای شاکرین که اشاره است به آن داستان فوق‌العاده عجیبی که در خاندان پیغمبر اکرم رخ داد[١] ، قصه بیماری حسنین و نذر کردن علی (ع) و صدّیقه طاهره (چون خود آیه نشان

می‌دهد که نذری در کار بوده است) که خدای متعال اگر فرزندانشان را شفا داد سه روز شکرانه روزه بگیرند و بعد خدا شفا می‌دهد و آنها هم سه روز روزه می‌گیرند و در وقتی هم بوده است که فقر در نهایت شدت حکومت می‌کرده (بعد تفصیل می‌دهم که علت این فقرها چه بوده است). علی (ع) می‌رود یک مقدار جو قرض می‌کند و قرصهای نان جو تهیه می‌نماید و بعد در موقع افطار مسکین می‌آید، شب بعد یتیم می‌آید و شب بعد اسیر (یا مطابق بعضی از روایات در یک شب هر سه اینها آمدند) و خلاصه اینها هر چه داشتند به فقرا دادند، ایثار کردند و خودشان با آب خالی افطار کردند. این داستان را ]ذکر می‌کند [به عنوان اینکه انسان وقتی که شاکر می‌شود ببینید به کجاها می‌رسد! این مطلب ان‌شاءالله باشد برای جلسه آینده. و صلّی الله علی محمّد و آله الطاهرین.

باسمک العظیم الاعظم الاعزّ الاجلّ الاکرم یا الله...

پروردگارا دلهای ما به نور ایمان منوّر بگردان، غلها و غشها و حرصها و طمعها و حقدها و ضغنها از دلهای ما بیرون بفرما.

پروردگارا ما را از بندگان شکور خود قرار بده، نیتهای ما را خالص بفرما، سینه‌های ما را برای قبول حقیقت منشرح بفرما، اموات ما مشمول عنایت و مغفرت خود قرار بده.

[١] . بعد تفسیر آیه را عرض خواهیم كرد.